در روز پایانی سال نود و سه و در ساعات آخر نشسته ام و به یک سال گذشته می اندیشم:

می خواهم ببینم که در روزهای آغازین سال نگرشم به پرستاری  چگونه بود و اینک چگونه است؟ می خواهم بدانم چقدر اطلاعات صنفی و آگاهی از قوانین مربوط به پرستاری در من رشد داشته است؟

آینه ای فراروی خود گذاشته ام تا ببینم چقدر تلاش کردم و چقدر نکردم!! چقدر مشارکت کردم و چقدر می توانستم مشارکت کنم!

می خواهم واقعیتهای  یک سال صنفی خودم را بی رودربایستی ببینم و  چراغی برای نود و چهار برافروزم.

توصیه ام به همه ی همکاران این است که این کار را بکنند. ببینند چقدر بی خیال از کنار مسائل گذشتند وچقدر مشارکت کردند و چقدر نکردند. بیاندیشند که اگر همه مشارکت فعالی داشتند چه اتفاقاتی که می توانست رخ دهد.

این را از خود دور کنیم که نمی شود! همیشه یاد صحنه هایی از کارتونهای خارجی می افتم که مثلا همه سعی دارند مانعی بزرگ را از سر راه بردارند و نمی شود و یک باره کوچکترین و ضعیفترین عضو گروه که به آنها ملحق می شود و کمک می کند کار به انجام می رسد.

باور کنید واقعیت زندگی همین است. اگر همه کمک کنیم و منتظر توفیقتلاش دیگران و بهره مند شدن از آن نباشیم به راحتی موانع از سر راه کنار می رود. هنوز کسی قدرت واقعی پرستاری را ندیده است، و هنوز باور ندارند که پرستاری هم می تواند متحد باشد.

اما دوستان هیاتهای نظام  پرستاری و شورای عالی نظام خشتی مقابل خویش بگذارند و بنگرند به عملکرد یک سال گذشته شان،

بیاندیشند که اگر مشارکت می کردند مطالبات پرستاری بسیار ساده تر و کم هزینه تر قابل دسترسی بود.

این دوستان بیاندیشند که اگر مشارکت و همراهی  ورهبری می کردند تاکنون مشکلات پرستاری یا حل شده بود و یا در حال حل شدن بود، لذا مجبور نبودند اساس خطر کنند که مبادا میزهایشان را از دست بدهند. مجبور نبودند امروز تمام تلاشها ی  اخیر را که از ماهها پیش جدیتر شده به انتخابات وصل کنند و بخواهند با تکذیب دیگران برای خودشان  جایگاهی تعریف کنند.

مگر می شود تمام این کسان که مشارکت داشتند در اندیشه ی چنین سودایی بوده باشند؟

ضمن اینکه در هر حال انتخابات برگزار خواهد شد و همین افراد که دیگران را متهم به سودای انتخابات داشتن می کنند سالهاست بر اریکه ی نظام تکیه زده اند و کارنامه ی قبولی ندارند.

حتی اگر قبول کنیم که در یک ماه اخیر تلاشهایی کرده باشند (که البته نکرده اند و فقط مانور است) نشانه ی خوبی برای صداقتشان نیست. این افراد مرتب در حال تبلیغ چیزهایی بودند که از طرف وزارت بهداشت ابلاغ می شد و انگار کارمندان وزارت بهداشت در هیاتهای نظام پرستاری بودند.

این حرفها بسیار زده شده و همه ی پرستاران اینها را از حفظند، اما اینک در آستانه ی تحول سالی به سال دیگر از این دوستان تقاضا می کنم که تمام این حرکت را فدای خود خواهی خود  نکنند و انصاف داشته باشند. ایشان که تاکنون از راههای مختلف در نظام خود را بهره مند کرده اند دیگر به تخریب اتحاد پرستاران بر نحیزند و همه چیز را فدای حفظ سمتها و میزهایشان نکنند.

به فرض که جلوداران این حرکت خودجوش ، سودای انتخابات داشته باشند این  از ارزش تلاششان کم نمی کند چون برای من پرستار نیتها مهم نیستند و نتایج اهمیت دارند. در سال نود و سه زمینی بایر آماده ی کشت شده و باید مراحل تکمیلی کاشت در سه ماهه ی اول نود و چهار تکمیل و داشت و. برداشت در همین سال انجام شود.

این مهم در سایه ی اتحاد و همدلی ممکن است، بیایید خودخواهیها را کنار بگذاریم و همه پیز را فدای انتخابات نکنیم و اجازه بدهیم پرستاران در محیطی سالم و بی تنش دست به انتخابی درست بزنند.

همه چیز را فدای خودخواهی خود نکنیم که اگر من نباشم پس همه چیز باید خراب شود. این حرکت اگر به بار ننشیند پرستاری سقوط خواهد کرد و دیگر این سال و این فضا تکرار نخواهد شد.

سال نو را بادید نو و با  رویکردی نو به مسائل صنفی آغاز کنیم و اگر کاندید شدیم و رای نیاوردیم هم باید به کسانی که رای آورده و حرکتشان در مسیر تعالی پرستاری است کمک کنیم و باید در صحنه باشیم ولی پیش از آن جو را برای خواسته های خودمان تخریب نکنیم.

بگذاریم هر کس و هر گروهی برنامه هایش را ارائه دهد و پرستاری انتخاب کند که کدام برنامه ها را می پسندد....

بیایید دست در دست هم بدهیم و وسعت دیدمان را به گستره ی جامعه ی پرستاری بگسترانیم و از پرچین خودمان بیرون بزنیم.....

به امید پیروزی ..

سال نو مبارک

سال نود و سه با تمام فراز و نشیبهایش تمام شد،سالی که در سیستم درمان کشور و بویژه برای پرستاران سالی متمایز بود.

قطعا هر حرکتی دستاوردهایی دارد و جنبش عدالت خواه پرستاری نیز از این قاعده مستثنا نبوده و نیست. قصد ندارم دست آوردهای این حرکت را که از شبکه های اجتماعی محدود تحت اندروید آغاز شد و به مراکز درمانی کشید و به تجمعات متعدد و اتفاقات ریز و درشت منتهی شد، بپردازم اما می خواهم در این ارسال از منظری دیگر به قضیه نگاه کنم.

در سال رو به اتمام همه و حتی خود وزیر بهداشت هم حق را به پرستاران دادند گرچه  این حق دادن اغلب جنبه ی تعارف داشت و از حد حرف بیرون نرفت ، ولی چرا با این وجود خواسته ی پرستاران که اجرای قوانین مصوب مجلس بود و هست اجرایی نشد و نمی خواهد بشود؟

به نظر می رسد در این مسیر بزرگترین مشکل پرستاران ، عدم همراهی نظام پرستاری به عنوان شاکله ی اصلی این صنف به دلایل مختلف بود. اگر در هر کشوری خواسته ای از طریق یک تشکل منسجم انجام شود قطعا زودتر و کم هزینه تر به نتیجه می رسد، اما نظام پرستاری که به قول خود اعضای هیات مدیره ها دموکراتیک انتخاب شده اند نه تنها در کنار پرستاران نبودند بلکه مقابل آنها هم صف کشیدند و هنوز این تقابل در گروههای مجازی وجود دارد.

نقد عملکرد هر سازمانی باید انجام شود و اگر کسی مسئولیتی می پذیرد باید طاقت نقد داشته باشد. این نقدها می تواند منصفانه یا غیر منصفانه باشد ولی چون از طرف موکلین مطرح می شود باید که مورد توجه قرار گرفته و پاسخ مناسب داده شود، اما اعضای نظام پرستاری نه تنها در مقام تشریح علل رفتارشان و نوع مواضعشان بر نیامدن بلکه منتقدین را با الفاظ غیر منصفانه مورد نوازش قرار دادند که البته این سیاق وزیر محترم هم بوده و هست.

نقد عملکرد با ارائه ی پیشنهاد مسیر جایگزین اصلاح است نه تخریب، اما متاسفانه این رفتار در هیچ کدام از اعضای شورای عالی دیده نشد. اینک هم در پایان سال این حضرات شروع به صدور سند همه ی اقدامات خود جوش پرستاران به نام خود هستند که البته این خود بحث دیگری است، اما سند به نام کدام گروه صادر شود برای پرستاران اهمیت اول نیست بلکهنتایج این اسناد اهمیت دارد.

سال نود و چهار پرستاری با اولین چالش و آزمون بزرگ روبرو ست وآن هم انتخابات هیاتهای نظام پرستاری است.

این انتخابات که در سالهای گذشته با اقبال پرستاران به دلسیل عملکرد ضعیف سردمداران آن مواجه نبوده ، به نظر می رسد که این بار با وجود تاخیر در برگزاری با استقبال خوبی مواجه شود.

اینکه نودو سه را سالی متمایز می نامم از آن جهت است که بسیاری از پرستاران که سرشان به کارهای محوله گرم بود، در این سال و به برکت این جنبش عدالت خواه در سیستم درمان ، از مسایل جاری و قوانین آگاهی مناسبی دارند و راهکارهای قانونی بسیاری را فرا گرفته اند که البته این اطلاع رسانیها باید مدام تداوم داشته باشد.

سالهای سال است که افرادی مشخص و معین بر مسند نظام پرستاری تکیه زده اند، خاطرم هست روزی که گواردیولا از بارسلونا جداشد ، در اوج قدرت بود تیم، اما وی گفت من چیز تازه ای برای این تیم ندارم.

اینک بحث ما هم همین است. این جنابان تمام توانشان را گذاشته اند و دیگر چیز تازه ای برای پرستاری ندارند، لذا شاید با تعویض این افراد اتفاقاتی دیگر در حیطه ی پرستاری بیا فتد. حال این توان گذاشتن در چه مسیری بوده و به کدام سمت منحرف شده بحث این مقال نیست. اما هر انتخابی هدفی دارد و باید در دور جدید انتخابات برای افراد منتخب اهدافی تعیین کنیم که کوتاه و بلند مدت بوده و در صورت نرسیدن به اهداف ، یا عدم تلاش برای رسیدن به این اهداف مورد پرسش قرار بگیرند. لذا به نظر من حفظ گروههای مجازی و گسترش آنها بسیار مهم است. این گروههای می بایست نقش ارزیابی و بازرسی عملکرد هیاتهای نظام پرستاری منتخب را در رسیدن به اهداف به عهده گیرند.

قرار نبود اینها را بنویسم ، ولی حرف در دلم بسیار است...

من نمی خواهم نتایج حاصل از حرکت خود جوش پرستران را بر شمرم و به نام گروهی خاص سند بزنم، اما هر چه که هست قطعا همه می دانند که جناب رئیس و قائم مقام و ایادیشان نه تنها همراه نبودند و نیستند بلکه در صدد تخریب  وجهه ی افرادی هستند که به عنوان سردمداران این حرکت پیش این دوستان شناخته می شوند ، حال آنکه این حرکت کاملا خود جوش بوده است.

هدف از این تخریب به اضمحلال کشیدن جنبش و موج سواری مجدد در غیاب مشارکت پرستاران و خوش خدمتی به روسای بالادستی وزارت بهداشتی است.

کار دیگر سند زدن هر نوع دستاوردی به نام خود شان است، الته بی شک تمام پرستاران واقعیتها را می دانند اما چطور کسانی که تا اواسط اسفند هم دم از طرح پرداخت مبتنی بر عملکرد می زدند و این شیوه را تبلیغ می کردند مدعی اقدامات انجام شده و نتایج حاصل هستند؟

ایشان که با وزارت کاملا همراه بودند، و طرح پرداخت مبتنی بر عملکرد را مناسب می دانستند و برای تبلیغش به شهرستانها به عنوان نمایندگان وزارت بهداشت سفر می کردند اعتقاد داشتند که وزارت مسیر مناسبی را می رود، پس چطور در کنار این دیدگاه با نمایندگان مجلس دیدار می کردند و پیگیر اجرای تعرفه گذاری می شدند؟

اگر این طور نبود و پیگیر تعرفه ها بودند (که در واقع هم نبودند) پس چرا به شهرهای مختلف برای تبلیغ و توجیه طرح مبتنی بر عملکرد می رفتند؟

این پارادکسها در تمام عملکردهای این افراد دیده می شود و من بیشتر توضیح نمی دهم.

اما حرف پایانی:

هر چه بود و هرچه نبود گذشت، بیایید در سال جدید منشی جدید پیشبگیریم و دست در دست هم داده و به اعتلای پرستاری بیاندیشیم و برای آن در کنار هم تلاش کنیم، اختلاف نظرها همیشه وجود دارد ولی در جزییات است و کلیات را فدای خودخواه هایمان نکنیم. بیاتیید یک بار دست در دست هم بدهیم و برای پرستاری کار کنیم.

حرف بسیار است و من کوشیدم داغ نشوم که طول ندهم کلام را ،

در پایان می خواه همدیگر را حلال کنیم و مقابل هم نایستیم. گرچه این مقابل هم ایستادن از سمت اعضای شورای عالی والبه اطرافیان جناب میریابیگی انجام می شود که نمونه هایش را بسیار دیده اند همکاران! اما در سال جدید منشی جدید خواهیم داشت و با پرستاران جنگ نمی کنیم مگر کسی که مقابل پرستاری باشد....

امیدوارم سال نود و چهار ، سال شکوفایی پرستاری این مرزو بوم باشد...

ورود به نود و چهار باید با تحول خودمان همرا ه باشد که بتوانیم نظارت مخالف را بشنویم و اگر پاسخ در خوری داشتیم بگوییم و نداشتیم بپذیریم...

به امید اتحاد آگاهانه ی پرستاران در تمام زمینه های صنفی

سال بر همه خوب و خوش...

از کودکی به یاد دارم که بزرگترها همیشه می گفتند: هر چیزی که خیلی تبلیغ می شود جنس بنجل است، جنس خوب نیاز به تبلیغ ندارد.

این مثل درباره ی عملکردها هم صدق می کند، خود عملکرد مورد ارزیابی قرار نمی گیرد و اصولا نتایج اهمیت دارد. شاید روشها برای قانون گذاران و ناظران و منتقدان اهمیت داشته باشد ولی برای کاربران چیزی که مهم است نتایج حاصل است، حال اینکه این نتایج از چه مسیری به دست آمده برایشان اهمیتی ندارد.

اینها را پیش مقدمه گفتم تا به حرفهای پایانی جناب میرزابیگی برسم، و خواننده هم پیش زمینه ای داشته باشد، البته پاسخ اصلی را با ارسال تمام دیدگاههای دوستان و همکاران در یک ارسال تقدیم خواهم کرد:

سال هفتادو یک که وارد بیمارستان شدم نه نظام پرستاری داشتیم و نه معاونت و نه ...اما جایگاه پرستاری بسیار ویژه بود،  مترونها قدرتی بسیاری داشتند و سرپرستاران برای پزشکان و ... از هر نظر تعیین تکلیف می کردند.

در سیستم هر کس وظیفه ی خودش را انجام میداد و کمک بهیاران کارهای اولیه و بهیاران و پرستاران کارهای درمانی و پیگیری را انجام می دادند. اما روز به روز تا به امروز از ارج و قرب پرستاری کاسته شده است.

البته دیدگاه مردم به خود کلمه ی پرستار دید یک شغل خدماتی بود و تقریبا هنوز هم هست گرچه کمی بهتر شده است اما همه ی آگهیها و..... اثبات این مطلب است که مردم پرستاری را نمی شناسند.

آن روزها اختلاف پرداختها نهایتا پنج برابر بود که البته تعداد بسیار کمی چنین دریافتیی داشتند وگرنه اختلاف پرداخت بیش از سه برابر نمی شد.

جناب میرزابیگی که اولین بار است چنین ارسالی در چندین سال ریاستش ارسال کرده ، نکات بسیاری را فراموش کرده است و اولین نکته عذرخواهی بابت رفتار خود و همکارانش در قبال پرستاران است.

ایشان که متولی پرستاری بوده اند(در جامه ی معاون پرستاری یا ریاست سازمان فرقی ندارد) چگونه به افراد حوزه ی ریاست و معاونتش اجازه می دهد که به پرستاران توهین کنند و می نشیند و گوش فرا می دهد و پوزخند می زند؟

اما بهتر است به حرفهای خودشان دقیق شویم:

همواره ساختن در زمین خالی از ساختن در روی بنای خراب سخت تر است، لذا صرف بنا نهادن مایه ی افتخار نیست و به قوال سعدی علیه الرحمه:

تهی پای رفتن به از کفش تنگ....

برادر گرامی! سازمان و معاونت هرف نیستند ، وسیله اند؛ وسیله ی ارتقای جایگاه پرستاری، وسیله بهبود خدمات پرستاران، وسیله ی ارتقای سطح آسایش پرستاران که منجر به ارائه ی خدمات بهتر به مردم می شود ....

بنا بر این وسیله ای که تو را به مقصد نرساند چه افتخاری دارد؟ ماشینی که هر صد متر جوش می اورد و پنچر می شود و فرمانش در می رود و..... به درد سفر نمی خورد.

سازمانی که در خدمت صنفش نباشد به چه درد صنف می خورد؟ چطور می تواند مایه ی افتخار باشد؟

من متوجه ارتقای مسیر شغلی نشدم که یعنی چه؟

اما استخدام این همه کارمند در سازمانها و ادارات مختلف دولتی و در وزارت بهداشت چه ربطی به نظام پرستاری دارد؟ اگر این استخدامها در زمانی بود و در جایگاهی بود که نیروها در کمترین حد استانداردها موجود بودند و استخدامی صورت می گرفت با فشار نظام پرستاری باز یک حرفی بود اما شما که افتخار می کنید پرستاران استخدام شده اند و به بیست و سه هزار پرستار استخدامی اشاره می کنید باز که الان از ده سال قبل عقبتریم از نظر تعداد پرستار به بیمار.

مگر دولت قبلی فقط در حوزه ی پرستاری استخدام داشت که شما چنین سند افتخاری رو می کنید؟

افتخارمی کنید به تصویب قوانینی که اجرا نشده اند!!! وخودتان هم مدام می گویید که این قانون به نفع پرستاران نیست!!!!

بهره وری که نصفه و نیمه اجرا شده و کسی هم پیگیرش نیست. تعرفه گذاری هم که اصلا کسی زیر بارش نمی رود. خوب خروجی این همه تلاش شما دو چیز بیهوده است.

مثل این است که کارخانه ای احداث کنی که ظرف مایع تولید کند و همه ی ظرفها را از دوسر سوراخ بیرون دهد،  این چه کارخانه ایست؟

خود آن کارخانه هدف نیست ....

از قوانین هر چه به ضرر پرستار بوده بلافاصله و بدون ابلاغ اجرایی شده است و هر چه به نفع بوده اجرا نشده است.

قطعا به خاطر ندارید که من (محمود عمیدی) چندین چهار شنبه به شما بابت مسائل مختلفی زنگ زدم، یکی از آنها همین بهره وری بود که گفتم : جناب میرزابیگی!  لطفا الان که فضا محیاست دنبال اجرایی کردن مزایای مشاغل سخت برای پرستاری باشید که بهترین بهره وری است.

آن روزها شما چهار شنبه ها تلفنی در خدمت پرستاران بودید. هنوز هم معتقدم اجرایی کردن مزایای مشاغل سخت در پرستاری بسیار مقرون به صرفه تر از بهره وری بود و هست.

اما تعرفه ها هم مسیر اشتباهی بوده که رفته اید، جای این قانون می توانستید با استفاده از تجربیات دیگر کشورها راهکارهای موثرتری ارائه بدهید ولی این کار به تبعیت از تعرفه های پزشکی صورت پذیرفته است و برای خودش راهکاری است اما وقتی موجب افتخار است که اجرای آن باعث بهبود وضع معیشت پرستاران و بهبود کیفیت ارائه ی خدمات به بیماران شود که البته در صورت اجرای درست تا حدودی خواهد شد.(گرچه هنوز معتقدم راهکار بهتری بوده و هست ولی الان دیگر نه فضای آن روزه وجود دارد و نه به نفع پرستاری است که دنبال راهکاری جدید باشد که آن هم سالها طول بکشد و بعد به تجمع و ..... برسد)

صدور بخشنامه به خودی خود چه ارزشی دارد؟ شما هر روز صبح بخشنامه ای صادر کنید و ....  اینها برای ما اهمیت ندارد، چیزی که مهم است تاثیری است که این بخشنامه ها و... در معیشت و نحوه ی کار ما دارد.

اما در مورد در آمدها به سالی یک میلیارد و پانصد میلیون به اضافه ی حق عضویتها اشاره نکردید!! ضمن اینکه اگر شما رفتارتان و کردارتان درست بود الان باید سالی نزدیک دویست هزار نفر حق عضویت واریز می کردند و از شما حمایت...

شما کاری کردید که در انتخابات قبلی در تهران فقط هزار نفر آن هم با داستانهایی که خود میدانید پای صندوق رای امدند، البته از هزار نفر تعداد بسیاری پرستار نبودند و با کارت پرستاران رای دادند(بماند اینها و گذشته)

شما در حوزه ی آموزش و رفاهی هم فقط تجاری فکر کردید و می کنید. در کدام پروژه نسبت به قیمت منطقه مبالغ دریافتی کمتر بود؟

راستی به مدیر عامل شرکت تعاونی پرستاران چقدر حقوق می دادید؟ ایشان اهل کدام شهر کشور بودند و راستی از کدام صنف؟

آیا همه ی پروژه ها مانند پروژه ی مشهد بوده است؟ سه میلیارد پول از چند سال پیش در کدام حسابها می چرخد؟ در دست چه کسانی می چرخد؟

سودش را به چه کسانی می دهید؟ چرا تاریخ ثبت شرکت رفاه پرستاران بعد از دریافت پول از پرستاران بابت این پروژه است؟ چرا ...

استانداردها و کیفیتهای بالای خدمات پرستاری در سالهای مختلف حاصل تلاشها و جاتن کندنهای پرستاران بالین بوده و هست.

من وقتی مسئول جایی بودم در جلسه ی سرپرستاران که همه سرخوش از موفقیت در بازرسی به عمل آمده بودند گفتم: این موفقیت حاصل تلاش همکاران است و ما کمترین سهم را داریم. متاسفانه همه ی سرپرستاران به من تاختند و...

الان هم به شما میگویم که اینها که شما به آن افتخار می کنید حاصل کمردردها، دیسک کمرها، روان پریشیها، انواع بیماریها و ناتوانیهای فشار کاری بر پرستاران بوده است.

به شرح وظایف اشاره می کنید و این نشان می دهد که اصلا از اوضاع پرستاری خبر ندارید!!! کدام شرح وظایف؟ یک پرستار بالین نمی تواند ادعا کند که شرح وظایفش روشن است و واضح و بر اساس آن عمل می کند، پرستاران در استثمار کامل به سر می برند و شما به این اوضاع افتخار می کنید!

راستی ! راه اندازی مقاطع تحصیلی کار شماست یا وزارت بهداشت؟ این همه مقطع تحصیلی که در صنفهای مختلف به وجود آمده کار شماست؟  این همه رشته ی جدید به مقاطع مختلف تحصیلی اضافه شده کار شماست؟

شما گمان می کنم به خاطر اینکه به چنین مشاغلی (افزودن مقاطع و رشته های تحصیلی، تجارت در نظام پرستاری در پروژه های رفاهی و برگزاری کلاسهای آموزشی با هزینه هایی بیشتر یا در سطح کلاهای خصوصی ....) مشغول بوده اید ، از کار اصلیتان که همانا ارتقای سطح صنفی و اجتماعی  و ارتقای سطح معیشتی و کیفیت خدمات و رعایت استانداردهای پرستاری بوده است غافل شده اید. بزرگترین دست آورد شما این بوده است که امروزه پرستاران مقابل شما ایستاده اند و برای تکذیب هر ادعایتان صدهادلیل ومدرک رو می کنند.

قطعا در ارسالی دیگر این نوشته ها را که دقیقا بر واقعیتهای جامعه ی پرستاری و کلا سیستم درمان ما دلالت دارند برای روشن شدن موضوع ارسال خواهم کرد. باور کنید که اگر ارسالی مثبت یا منفی باشد بدون دخل وتصرف خواهم نگاشت.

شما گویا هنوز در خواب سیر می کنید، بیدارتان نخواهد کرد این حرفها ، اما واقعیتها را گفتن وظیفه ی ماست.....

ادامه دارد....

من هر بار که حرفی از این دشمنان پرستاری (اعضای شورای عالی نظام پرستاری) حرفی در رسانه ها می بینم یاد ماجرای آن خرس و کوبیدن سنگ بر فرق مرد نمی افتم:

سنگ روی خفته را خشخاش کرد          این مثل بر جمله عالم فاش کرد....

مثلش را ذکر نمی کنم، اما حرفهای اخیر قائم مقام نشان می دهد که رئیس بد کسی را جای خودش نگذاشته و خوش خدمتی این قائم مقام به وزارت کمتر از خودش نیست.

آقای نجاتیان در افاضات اخیرشان فرموده اند که ما از شورای عالی بیمه خواستیم که تعرفه های پرستاری را از دستور کارشان خارج کنند!!!!

خوب برادر من! اگر این دوستان با دستورات شما کار می کنند چرا دستور نمی دهید که تمام تعرفه های پرستاری را اجرایی کنند؟

دروغ گویی باب شده این روزها، اصلا قرار نبود در این جلسه به تعرفه های پرستاری در مراکز درمانی رسیدگی شود بلکه می خواستند دخل و تصرفی بر تعرفه های در حال اجرای مراکز درمان در منزل بپردازند.....

ضمن اینکه تلاش شما برای جمع آوری امضا از نمایندگان بیهوده است! وقتی قانون مصوب را اجرا نمی کنند و شما دنبال طرحهای جدید می روید دیگر امضا به چه دردی می خورد؟

اصلا مشخص نیست در این کشور فلسفه ی وجودی مجلس برای چیست؟ به هر گوشه از کار که دست می زنی کلی قانون اجرا نشده وجود دارد و کسی هم پیگیر اجرا نیست!!!

ما قبلا با صدها نامه به کمیسیون اصل نود شکایت کرده ایم ولی کسی برایش اهمیت ندارد که قانون اجرا می شود یانه؟

جمع کردن امضا از کسانی که زورشان به وزیر نمی رسد چه فایده ای دارد؟ ضمن اینکه این کارها یعین مذاکره با نماینده های مجلس ، ارسال نامه به رئیس جمهور ، ارسال نامه به خدمت مقام معظم رهبری پیشتر انجام شده است. جالب است که شما بعد از هشت سال و نیزبه تعویق انداختن چهار ماهه ی انتخابات فیلتان یاد هندوستان کرده !!! که بیایید و همه چیز را قبضه کنید و به نام خود سند بزنید و ما پرستاران هم که ساده و بی اطلاعاتیم و زود گول می خوریم و ....

دوباره روز از نو و روزی از نو...

دذوباره شما باشید بازرس شرکتی کذایی برای توجیه پولهای جمع شده از پرستاران و ماهی چقدر هم بابت کاری که نمی کنید حقوق بگیرید. دوباره شما بشوید رئابط بین الملل سازمان  نظام پرستاری و به کشورهای مختلف سفر کنید!

دوباره دوستانتان را به مدیریتهای مختلف بگذارید و (مانند تعاونی مسکن پرستاران) و ماهیانه فلان مقدار که چند برابر دریافتی یک پرستار است که شب بیداری می کشد حقوق بپردازید و در نهایت ،دوباره شما به زیر دستانتان نامه بنویسید و بخواهید که تعرفه های پرستاری را از دستور خارج کنند!!!!!!

جناب نجاتیان! هم اینک این تعرفه ها توسط همکاران ما در مراکز درمان در منزل اجرا شده و مبلغش هم توسط بیمه ها پرداخت می شود! نمی دانستید بدانید!

بدانید که دست شما برای ما رو شده است! و هرگز از کم کاریهایتان نخواهیم گذشت! هرگز شما را به خاطر پشت کردن به قشر پرستاران و تنها گذاشتنشان که می توانست عواقب بسیار بدی برای برخیها داشته باشد

نخواهیم بخشید!

شما را هرگز به خاطر الفاظ زشت و رکیکی که درباره ی ما به کار بردید نخواهیم بخشید!

حتی جنبه ی یک عذرخواهی را هم ندارید! چگونه می شود در جمع منتخبین پرستاری یک عده الفاظی را که شاید سزاوار خودشان باشد به کار می برند و کسی به این سخنان اعتراض نمی کند؟ یعنی میز اینقدر شیرین است؟

بی انصافها! این میزها را که از صدقه ی سری ماها دارید! حتی خیلیها اگر در دانشگاهها سمتی دارند حق السکوت همین میزهایی است که با آرای پرستاران گرفته اند.....

لااقل یکیتان آنجا بلند می شد و اعتراض می کرد! لالاقل یک مرد نه! یک نا نامرد معترض می شد! شما که قائم مقام بودید تذکر می دادید! البته رئیس -معاون هم که حضور داشتند ، لااقل این شخص چیزی می گفت.

اما با حرفهای اخیرتان نمی دانم در صدد تکمیل خوش خدمتی تان به وزارت بهداشتیها هستید یا.....

هر چه هست زیبا نیست! این اقدامات که می گویید همه قبل از شما به دلیل خواب سنگین همه فصلی شما توسط پرستاران انجام شده است! نمایندگان مجلس هر که شنیده اوضاع ما را ، حق را به ما داده و می دهد،تنها راه مانده ی شما پیوستن به جریان خودجوش پرستاران است ، گرچه قطعا در انتخابات پیش رو دیگر نامی از شما از صندوقها خارج نخواهد شد و این را به شواهد و قرائن می گویم اما لااقل در برخورد با همکارانتان منبعد می توانید مدعی شوید که متوجه اشتباهاتتان شدید و توبه کردید.

البته شاید در این سالها اینقدر اندوخته باشید که نیازی به شب کاری و ... نداشته باشید و مجبور نباشید با همکاران رو در رو شوید.

من هرچه لازم بود گفتم. دیگر تصمیم شما چه باشد خود دانید........

اعلام شرایط جدید نحوه محاسبه فوق العاده اضافه کار کارمندان

شورای توسعه مدیریت و سرمایه انسانی دستور العمل اجرایی بند (9) ماده (68) قانون مدیریت خدمات کشوری (فوق العاده اضافه کار، حق التحقیق، حق التدریس، حق الترجمه و حق التالیف) را براساس قانون مدیریت خدمات کشوری ابلاغ کرد.

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی دولت، شورای توسعه مدیریت و سرمایه انسانی در جلسه مورخ 9/2/1388 بنا به پیشنهاد معاونت توسعه مدیریت و سرمایه انسانی رئیس جمهور و به استناد به جزء "ب" بند (11) ماده واحده قانون بودجه سال 1388 کل کشور، دستور العمل اجرایی پرداخت اضافه کار، حق التحقیق، حق التدریس، حق الترجمه و حق التالیف کارمندان دولت را به شرح زیر تصویب نمود:

الف: اضافه کار

ماده 1- مبلغ اضافه کار کارمندانی که با توجه به سیاستهای ابلاغی از سوی بالاترین مقام دستگاه و یا مقام مجاز از طرف ایشان، موظف به انجام کار اضافی در خارج از ساعات اداری می شوند و انجام اضافه کار آنان به تایید بالاترین مقام واحد متبوعشان می رسد، بر اساس ضوابط زیر تعیین و برقرار می شود.
مبلغ هر ساعت اضافه کار برابر است با مجموع امتیازات شغل، شاغل و مدیریت ضربدر ضریب ریال سالی (600 ریال برای سال 1388) تقسیم بر 176.

ماده 2- حداکثر اضافه کار ساعتی کارمندان (175) ساعت در ماه تعیین می شود، مشروط بر آنکه مجموع مبلغ اضافه کار و حق التدریسی پرداختی به کارمندان در یک ماه، از حداکثر (50) درصد حقوق ثابت و فوق العاده های مستمر وی تجاوز ننماید.

ماده 3- حداکثر تا بیست درصد کارمندان هر دستگاه اجرایی که وضعیت شغلی آنها ضرورت انجام اضافه کار بیشتر را ایجاب می نماید، بر اساس دستور العمل صادره از سوی بالاترین مقام دستگاه از محدودیت سقف پنجاه درصد موضوع ماده (2) این دستور العمل مستثنی می باشند.

تبصره - کارمندانی که در اجرای این ماده به خارج از محل خدمت خود اعزام شده و از حق ماموریت برخوردار می شوند از اضافه کار موضوع این ماده برای ایام ماموریت برخوردار نخواهند شد و لیکن چنانچه مجبور به انجام کار اضافی بر اساس مفاد ماده یک این آیین نامه شوند، پرداخت اضافه کار به آنان با رعایت ماده (2) و (3) این دستور العمل بلامانع خواهد بود.

به نام خدا

آيين‌نامه‌ مرخصي‌ها

موضوع ماده (84) قانون مديريت خدمات كشوري و تبصره‌هاي آن

 

فصل يكم – مرخصي استحقاقي:

ماده 1 - مرخصي استحقاقي كارمند از نخستين ماه خدمت به نسبت مدت خدمت به او تعلق مي‌گيرد و طبق مقررات اين آيين‌نامه قابل استفاده مي‌باشد.

ماده 2 – مرخصي كمتر از يك روز جزو مرخصي استحقاقي منظور مي‌شود و حداكثر مدت مرخصي اين ماده از (15) روز كمتر در يك سال تقويمي تجاوز نخواهد كرد.

ماده 3 – كارگزيني‌هاي دستگاه‌هاي اجرايي موضوع ماده (5)  قانون مديريت خدمات كشوري مكلفند در فروردين ماه هر سال جدول اسامي كارمندان واحدهاي سازماني كه شامل مدت مرخصي استحقاقي هر يك از آنان باشد را تنظيم كنند و براي رؤساي ادارات مربوط بفرستند.

ماده 4 – مدير هر واحد سازماني بدون در نظر گرفتن موقعيت و عنوان آن واحد اختيار تصميم درباره مرخصي‌هاي كارمندان حوزه مديريت خود را از طرف وزير و يا رييس مؤسسه دولتي و رؤساي دستگاه‌ها و سازمان‌هايي اجرايي دارا باشد.

ماده 5 – استفاده از مرخصي استحقاقي با تقاضاي كتبي و موافقت كتبي مدير واحد مربوط و در غياب او معاون و يا جانشين وي است. هر كارمند موظف است در طول سال مرخصي استحقاقي سالانه خود را درخواست نمايند مدير يا معاون واحد مربوط نيز موظفند ترتيبي فراهم نمايند تا امكان استفاده كارمندان از مرخصي سالانه به ميزان استحقاق فراهم گردد و با درخواست ايشان در اين زمينه با در نظر گرفتن زمان مناسب، موافقت نمايند.

ماده 6 – هر گاه مدير واحد  بنا به مصالح اداري با تقاضاي مرخصي كارمند از حيث مدت و زمان استفاده موافقت نكند، دادن مرخصي با توافق كارمند به وقت ديگري موكول مي‌گردد با اين حال در صورتي كه كارمند  نتواند از مرخصي سالانه خود استفاده نمايد فقط (15) روز آن قابل ذخيره مي‌باشد.

ماده 7– حداكثر مدتي كه كارمند در يك سال تقويمي مي‌تواند از مرخصي استحقاقي همان سال و مرخصي استحقاقي ذخيره شده استفاده نمايد از چهار ماه تجاوز نخواهد كرد .

ماده 8– كارمندي كه در حال مرخصي استحقاقي است مي‌تواند تقاضا كند مرخصي او تمديد شود در اين صورت تاريخ آغاز مرخصي اخير بلافاصله بعد از پايان مرخصي قبلي خواهد بود.

تبصره -  در صورتي كه تصميم مدير واحد در مورد تمديد مرخصي به كارمند اعلام  نشده باشد كارمند مكلف است در پايان مدت مرخصي در پست خود حاضر شود.

ماده 9– حفظ پست سازماني كارمندي كه در حال استفاده از مرخصي استحقاقي است الزامي مي‌باشد و در اين مدت مدير واحد وظايف او را به كارمند يا كارمندان ديگر محول مي‌كنند.

ماده 10– با كارمندي كه در حال استفاده از مرخصي استحقاقي بيمار شود مطابق مقررات فصل دوم (مرخصي استعلاجي) رفتار خواهد شد و مرخصي استحقاقي استفاده نشده وي ذخيره مي‌گردد، مشروط به اين كه ذخيره مرخصي وي بيش از (15) روز نباشد.

ماده 11– موافقت با تقاضاي مرخصي استفاده نشده كارمندان در هنگام بازنشستگي با رعايت مقررات مربوط الزامي است و در اين مورد حفظ پست سازماني كارمند ضروري نمي‌باشد.

تبصره 1– در مورد مشمولان ماده (103) قانون مديريت خدمات كشوري اعطاي مرخصي موكول به آن است كه كارمند در مهلت مناسبي پيش از رسيدن به (60) سالگي براي مشاغل غيرتخصصي و 65 سالگي براي مشاغل تخصصي تقاضاي مرخصي كرده باشد.

تبصره 2 - محدوديت مندرج در ماده (7) اين آيين‌نامه شامل كارمندان موضوع اين ماده نمي‌باشد.

ماده 12– تعطيلات فصلي كارمندان رسته آموزشي و ديگر كارمنداني كه از اين نوع تعطيلات استفاده مي‌كنند تا ميزان يك ماه در سال به حساب مرخصي استحقاقي آنان در همان سال منظور مي‌شود.

تبصره –  اعطاي مرخصي استحقاقي به ميزان حداكثر يك ماه به مشمولين طرح طبقه‌بندي مشاغل معلمان براي يك بار در طول مدت خدمت فقط به منظور انجام مناسك حج تمتع (حج واجب) در ايام تشرف به مكه مكرمه و مدينه منوره با رعايت ساير مقررات اين فصل امكان‌پذير خواهد بود و مدت مرخصي استفاده شده موضوع اين تبصره از تعطيلات فصلي آنان در همان سال تحصيلي كسر مي‌گردد.

ماده 13– حقوق و فوق‌العاده‌هاي ايام مرخصي استحقاقي مأموران خارج از كشور كه قابل ذخيره نيست به مدت خدمت خارج از كشور به وي تعلق مي‌گيرد، در صورتي كه آن مرخصي در خارج از كشور مورد استفاده واقع شود به ارز همان كشور قابل پرداخت مي‌باشد.

ماده 14 – به مرخصي استعلاجي كه از چهار ماه تجاوز نمايد نسبت به مدت زايد بر چهار ماه و به دوران مرخصي بدون حقوق و آمادگي به خدمت و تعليق و بركناري از خدمت و انقصال و خدمت زير پرچم و غيبت غيرموجه مرخصي استحقاقي تعلق نمي‌گيرد.

تبصره - معذوريت بانوان باردار كه وضع حمل آن دوقلو به بالا باشد مشمول محدوديت چهارماه اين ماده نمي‌باشد.

ماده 15– كاركنان غير بومي مناطق كمتر توسعه يافته و محروم علاوه بر (30) روز مرخصي استحقاقي از (30) روز مرخصي براساس فهرست مناطق كمتر توسعه يافته و محروم كه به تصويب هيأت وزيران رسيده است برخوردارند و در صورتي كه آنان نتوانند از ذخيره مرخصي استحقاقي و (30) روز مرخصي مناطق محروم استفاده نمايند. در پايان همان سال وجوه مرخصي تشويقي را دريافت مي‌نمايند و مرخصي مورد نظر به هيچ وجه قابل ذخيره نمي‌باشد.

ماده 16 – تعطيلات ميان مرخصي جز مرخصي استحقاقي محاسبه نمي‌‌شود.

ماده 17 – مشمولان مقررات قانون تأمين اجتماعي از نظر استفاده از مرخصي استحقاقي تابع همان مقررات مي‌باشند.

ماده 18 – دوران استفاده از مرخصي استحقاقي خدمت نيمه وقت بانوان طبق مقررات مربوط به كارمندان تمام وقت مي‌باشد.

ماده 19– چنانچه كارمند فوت شود و مرخصي استحقاقي ذخيره شده داشته باشد حقوق ثابت و فوق‌العاده‌هاي مستمر ماده (68)  را كه حسب مورد دريافت مي‌نمايد بابت مرخصي‌هاي ذخيره شده به وراث قانوني وي پرداخت مي‌شود.

ماده 20 – عدم حضور كارمند در پست سازماني خود كه مدت آن از سه روز تجاوز ننمايد و مستند به عللي از قبيل آن چه در زير آمده است موجه شناخته خواهد شد.

1-    بيماري كارمند

2-    صدمات ناشي از حوادث كه به او يا پدر و مادر يا همسر يا فرزندان او وارد آمده باشد.

3-    بيماري شديد پدر يا مادر يا همسر يا فرزندان

4-    فوت همسر يا بستگان نسبي و سببي تا طبقه سوم

5-    دارا شدن فرزند

6-    ازدواج او و فرزندانش

7-    احضار كارمند توسط مراجع قضايي براي اداي شهادت و انجام تحقيقات

تشخيص درستي يا نادرستي ادعاي كارمند بر عهده مدير واحد است. در صورتي كه ادعاي كارمند تصديق شود. غيبت كارمند بر حسب علت جزو مرخصي استحقاقي يا استعلاجي وي محسوب و حكم لازم در اين مورد صادر خواهد شد.

فصل دوم – مرخصي استعلاجي :

ماده 21– به منظور حفظ تندرستي و تأمين بهداشت بانوان كارمند اعم از رسمي و پيماني در موقع بارداري، مرخصي زايمان حداكثر تا سه فرزند با تأييد پزشك معتمد سازمان و يا كميسيون پزشكي دانشگاه‌هاي علوم پزشكي با شرايط و تسهيلات زير اعطا مي گردد.

الف – مدت مرخصي زايمان شش (6 ) ماه مي‌باشد

تبصره 1 – در طول مدت مرخصي زايمان حقوق ثابت (حق شغل و شاغل و تفاوت تطبيق) و ساير فوق‌العاده‌هاي مستمر ماده (68) كه حسب مورد به كارمند تعلق مي‌گيرد پس از كسور سهم پس‌انداز و بازنشستگي و بيمه محاسبه و پرداخت مي‌گردد.

تبصره 2 – مادران شيرده پس از آغاز به كار دوباره در صورت ادامه شيردهي مي‌توانند حداكثر تا (24) ماهگي كودك روزانه يك ساعت از مرخصي (بدون كسر از مرخصي استحقاقي) استفاده كنند.

تبصره 3 – دولت بنا به هر دليلي كه ساعت كار كارمندان را در ايام سال كاهش دهد مادران شيرده نمي‌توانند از تبصره (2) اين ماده استفاده نمايند.

تبصره 4 –  حفظ پست سازماني بانواني كه در ايام مرخصي زايمان به سر مي‌برند الزامي است .

ماده 22– بانوان كارمند كه در حال استفاده از مرخصي بدون حقوق مي‌باشند، مشمول استفاده از مرخصي دوران زايمان نخواهند شد.

ماده 23– مدت استفاده از مرخصي استعلاجي و زايمان براي بانوان مشمول خدمت نيمه وقت مانند كارمندان تمام وقت خواهد بود و در آن مدت از لحاظ حقوق و مزايا تابع مقررات مربوط به خدمت نيمه وقت بانوان خواهند بود.

ماده 24– هر گاه كارمند شاغل بيمار شود و آن بيماري مانع از خدمت او باشد بايد مراتب را در كوتاه‌ترين مدت ممكن به اداره متبوع اطلاع دهد. در موارد كمتر از ده  روز گواهي پزشك را در اولين روز پس از مراجعه به محل خدمت و در موارد ده روز و بيشتر در اولين روز پس از مراجعه به محل خدمت به مدير يا معاون واحد مربوط براي ارجاع به‌ كارگزيني ارايه دهد.

ماده 25 – كارگزيني مكلف است گواهي پزشك معالج كارمند را براي اظهارنظر نزد پزشك معتمد وزارتخانه يا مؤسسه دولتي متبوع ارسال دارد و در صورتي كه مفاد گواهي مورد تأييد قرار گيرد حكم مرخصي استعلاجي را صادر نمايد.

تبصره 1 – در صورتي كه پزشك معتمد در اختيار نداشته باشند، دانشگاه‌هاي علوم پزشكي و خدمات بهداشتي درماني استان مكلف به همكاري و معرفي پزشك معتمد از ميان پزشكان خواهند بود.

تبصره 2 – اگر كارمند به رأي پزشك معتمد دستگاه‌ ذي‌ربط معترض باشد موضوع به كميسيون پزشكي ارجاع مي‌شود و نظر اين كميسيون قطعي خواهد بود.

ماده 26– كميسيون پزشكي حداقل مركب از سه نفر پزشك خواهد بود كه بنا به درخواست سازمان متبوع كارمند و با توجه به نوع بيماري توسط دانشگاه‌هاي علوم پزشكي و خدمات بهداشتي درماني استان تعيين خواهد شد.

سازمان‌هاي مذكور مكلفند در اسرع وقت كميسيون را تشكيل و نتيجه را به سازمان مربوط اعلام نمايند.

ماده 27– تشخيص ابتلا كارمند به بيماري صعب‌العلاج و تعيين مدت معذوريت وي بر عهده كميسيون پزشكي است. حداكثر مدت اين معذوريت در هر نوبت شش ماه است و قابل تمديد خواهد بود.

ماده 28– در هر مورد كه موضوع به كميسيون پزشكي ارجاع مي‌شود نظر كميسيون كه به اتفاق يا به اكثريت اتخاذ شود قاطع خواهد بود.

ماده 29– به كارمندي كه از مرخصي استعلاجي استفاده مي‌نمايد تا چهار ماه و در صورتي كه به علت ابتلا به بيماري صعب‌العلاج يا زايمان فرزندان توأمان مرخصي استعلاجي وي بيش از چهار ماه باشد تا حداكثر يك سال حقوق ثابت (شغل و شاغل و مابه‌التفاوت) و ساير فوق‌العاده‌هاي مستمر ماده (68) كه حسب مورد به كارمند  داده شده است و همچنين در مورد بيماري‌هاي صعب‌العلاج در مدت زايد بر يكسال تا هنگامي مشمول ازكارافتادگي نشده باشد فقط حقوق ثابت به وي تعلق مي‌گيرد.

ماده 30– حقوق و فوق‌العاده‌هاي كارمنداني كه در خارج از كشور به حالت اشتغال يا مأموريت خدمت مي‌كنند در مدت مرخصي استعلاجي در همان محل تا دو ماه به ارز و در مدت زايد بر آن با رعايت ماده (29) اين آيين‌نامه به ريال پرداخت خواهد شد.

ماده 31– گواهي‌نامه‌اي كه در مورد بيماري كارمند در خارج از كشور صادر شده بايد از حيث صحت صدور به تصديق سفارتخانه و يا كنسولگري ايران در محل برسد و در نهايت به تأييد پزشك معتمد سازمان مربوط نيز برسد و در صورت عدم تأييد موضوع در كميسيون پزشكي براي اظهارنظر قطعي مطرح خواهد شد.

ماده 32– مرخصي استعلاجي كارمند در صورتي كه بيماري او ادامه يابد با رعايت مقررات اين فصل قابل تمديد است.

ماده 33– حفظ پست سازماني كارمند كه از مرخصي استعلاجي استفاده مي‌كند به جز كارمندان موضوع ماده (29) بيش از چهار ماه الزامي نيست.

تبصره – فوق‌العاده‌هايي كه در ايام مرخصي استعلاجي كه از چهارماه در يك سال تجاوز نكند و همچنين در ايام مرخصي استحقاقي حسب مورد قابل پرداخت است به شرح زير مي‌باشد:

-            فوق‌العاده بند (1) ماده (68)

-            فوق‌العاده بند (2) ماده (68)

-            فوق‌العاده بند (3) ماده (68)

-            فوق‌العاده بند (5) ماده (68)

-            فوق‌العاده مديريت موضوع تبصره (2) ماده (65)

-            فوق‌العاده بند (10) ماده (68)

فصل سوم– مرخصي بدون حقوق :

ماده 34– استفاده از مرخصي بدون حقوق در دوره آزمايشي ممنوع مي‌باشد. مگر در موارد زير:

1-    كارمند استحقاق مرخصي را نداشته باشد و احتياجش به استفاده از مرخصي مسلم شود.

2-  كارمند پس از استفاده از چهارماه مرخصي استعلاجي سالانه به سبب ادامه همان بيماري يا ابتلا به بيماري ديگر قادر به خدمت نباشد و بيماري او هم صعب‌العلاج تشخيص داده نشود.

3-    كارمند ناگزير باشد به اتفاق همسرش به خارج از محل خدمت خود مسافرت كند.

4-    كارمند قصد ادامه تحصيل داشته باشد و مدارك لازم را ارايه نمايد.

تبصره – اعطاي مرخصي بدون حقوق به كارمندان آزمايشي با ارايه مدرك و به تشخيص مؤسسه متبوع خود كه نياز به استفاده از مرخصي بدون حقوق داشته باشند حداكثر تا دو ماه با رعايت ساير مقررات اين فصل امكان‌پذير مي‌باشد.

ماده 35– كارمند بايد تقاضانامه استفاده از مرخصي بدون حقوق را با ذكر علت و مدت آن توسط مدير واحد به وزارتخانه يا مؤسسه دولتي متبوع ارسال نمايد . وزارتخانه يا مؤسسه دولتي تصميم لازم را در اين باره اتخاذ و در صورت موافقت حكم مرخصي بدون استفاده از حقوق را با رعايت تبصره (1) ماده (84) قانون مديريت خدمات كشوري صادر خواهد كرد . در مورد كارمندان موضوع بند (2) ماده (34) اين آيين‌نامه چنانچه بيماري به تأييد پزشك معتمد برسد موافقت با مرخصي بدون حقوق الزامي خواهد بود.

ماده 36 – مرخصي بدون حقوق كارمند پيماني متناسب با مدت قرارداد حداكثر تا پايان قرارداد و با رعايت سقف مقرر در قانون امكان‌پذير مي‌باشد.

ماده 37– در احتساب مرخصي روز و ماه و سال مطابق تقويم رسمي كشوري سال شمسي است و در مرخصي روزانه، ماه سي روز حساب مي‌شود. مرخصي‌هاي كمتر از يك روز با توجه به ساعات كار روزانه وزارتخانه‌ها و سازمان‌هاي مربوط محاسبه خواهد شد.

ماده 38– پرداخت حقوق و فوق‌العاده‌هاي مدت مرخصي استحقاقي و استعلاجي پيش از صدور حكم مرخصي ممنوع است.

ماده 39– مدت مرخصي بدون حقوق جز سابقه خدمت كارمند محسوب نمي‌شود، مگر اينكه در طي اين مدت حق بيمه و كسور بازنشستگي سهم خود و كارفرما را از طريق دستگاه متبوع پرداخت كرده باشد كه در اين صورت مدت مزبور به عنوان سابقه خدمت قابل قبول از لحاظ بازنشستگي و وظيفه دوره بازنشستگي قابل محاسبه مي‌باشد.

ماده 40– كارمندان زن كه همسر آنها در مأموريت به سر مي‌برند، مي‌توانند تا پايان مأموريت حداكثر به مدت شش سال از مرخصي بدون حقوق استفاده نمايند. در اين مدت حفظ پست سازماني اين گروه از كاركنان الزامي نمي‌باشد.

تبصره 1 – كارمندان زن كه از اين ماده استفاده مي‌نمايند در طول دوران خدمت رسمي خود مي‌توانند به صورت متناوب و يا متوالي از اين ماده استفاده نمايند.

تبصره 2 – كارمندان زني كه شغل همسرانشان ايجاب مي‌كند كه همواره در مأموريت باشند نيز نمي‌توانند از اين ماده استفاده نمايند.

ماده 41 - كارمنداني كه در حال مرخصي بدون حقوق هستند، مي‌توانند از مزاياي بيمه عمر طبق ضوابط استفاده نمايند.

ماده 42 – كارمنداني كه بنا به هر دليلي بازخريد مي‌شوند مي‌توانند تمامي مرخصي ذخيره خود را دريافت نمايند.

ماده 43 – تمامي قوانين و مقررات تصويب‌نامه‌ها و آيين‌نامه‌هاي مغاير با اين آيين‌نامه لغو و براي تمامي كاركنان مشمول قانون مديريت خدمات كشوري لازم‌الاجرا مي‌باشد.

ماده 44 – فرم مرخصي به صورت استاندارد توسط معاونت توسعه مديريت و سرمايه انساني رييس‌جمهور تهيه و براي اجرا در اختيار سازمان‌هاي مشمول قرار خواهد گرفت.

 

خسته نباشی  گلایه نکن چرا چند وقت است که نیامده ام و خسته نباشید نگفته ام  می دانی که روزهای پایانی سال همه گرفتاراند خوب گلایه ها باشد برای بعد ...............................

امسال هم ننه سرما کوله  بارش را جمع کرده و داره می روه تا جاشو ر به عمو نوروز بدهد راستی فکر می کنی و قتی ننه سرما و عمو نوروز به هم می رسند چی میگن و یا با اصلاح ما دنیا رو چه جوری بهم تحویل می دن .

به نظر من عمو نوروز ایجوری شروع میکنه راستی پارسال که تا زه اومده بودم معاون درمان وزارت نخبگان از افزایش 40 درصدی حقوق پرستاران می گفت ، وزیری از طرح تحول نظام سلامت سخن می گفت  یادمه تا زمانی که داشتم برای جمع کردن میوه تابستونی می رفتم حقوق پرستارا رو یکی دوباره دیگه افزایش دادند هروقت هم که به طرح تحول اعتراضی می شد می گفتند بزودی شاهد مرحله بعدی طرح تحول خواهید بود عمر ما که قد نداد ببینیم چی شد تو بگو ننه سرما چی شد ؟؟؟؟

هیچی عمو جان دادن پول یارانه و مالیات مردم بینوا به وزارت بهداشت همانا و ریختن این پول به جیب پزشکان با استفاده از قوانین خود ساخته همان و کلاه بر سرمردم بیچاره گذاشتن همان که ای داد ای هوار ما پرداختی از جیب مردم را کم کردیم مردم بیچاره هم غافل از کلاهی که برسرشان رفته بود که بابا قبلا این پول و از جیب پرداخت کرده اند  مدام دعا گوی مجریان برنامه ریزان این طرح بودند  

کم کم من داشتم برای یک بارش سرد زمستونی  حاضر می شدم که گرمای خبری تمام وجودم را آب کرد به یک باره و در یک چرخش چند ساعته تمام تعرفه خدمات پزشکان بین 50 تا 300 درصد افزایش پیدا کرد و مردم بیچاره حالا بازهم کمتر از جیبشان پرداخت می کردند

اعتراضات جامعه پرستاری و پیراپزشکان در دفاع از حقوق مردم شروع شدو بماند که گفتند اینها زیاده خواهی می کنند و از این حرفها وفضای نقد هم انقدر باز بود که یک برنامه تلوزیونی چراغ خاموش اجرا بشه و بعد موج نامه های اعتراض و تهدید و تخریب روانه سازمان صدا و سیما بشه خلاصه که اوضاع انقدر خراب شد که در 23 آذر پرستارا تو چند مرکز استان جلو دانشگاههای علوم پزشکی  و در تهران جلو ساختمان ریاست جمهوری تجمع کردند و فریاد اعتراضشون اینطوری بلند تر کردند هرچند که بعد یک نخبه اومد و چون تا 100 بیشتر بلد نبود گفت اینا 100 تا بیشتر نیستند البته حمایت سازمان نظام پرستاری و بخصوص معاونت پرستاری وزارت رو نباید از یاد برد که با ارسال چندین پیامک سعی دربرهم زدن برنامه 23 اذر رو داشت که خوب کمی هم موفق عمل کرد

دیگه نمی گم که تا حالا چند دفعه دیگه تو رسانه ها حقوق پرستارو روافزایش دادن و از این حرفها  

کار کم کم به مجلس کمیسیون اصل نود و رسانه ها و ................. کشید

از ایرانگردی معاون پرستاری هم که در جهت دفاع از وزارت شهر به شهر راه افتاده بود و حرف می زد چیزی نمی گم  تا اینکه 3 اسفند که داشتم کم کم وسایلمو جمع می کردم خبر تجمع 4 تا 5 هزار نفری پرستاران جلو مجلس غافل گیرمون کرد و قول وزیری که با تمام تلاشش نتونسته بود 2 هزار نفر پرستار رو تو تهران برای جشن فرمایشی جمع کنه مبنی بر تصویب تعرفه گذاری تا پایان سال منو واداشت یکم دیر تر حاضر شم و چند تا برف کوچولو برای پرستارا پرت کنم

ولی اگر با یک گل بهار شده قانون تعرفه گذاری هم تصویب شد ه ولی الان هوا یکم فرق کرده نظام پرستاری پشت سر بچه ها حرکت می کنه بیانیه می ده می خواد اعلام کنه بچه ها کاری جز شرح وظایفشون انجام ندن خوب انشاء الله که موفق بشن به قول قدیما سالی که نکوست از بهارش پیداست

خوب همکارا اینم یک نما از وقایع صدمین سال پرستاری در ایران اگر عمری بود و فرصتی آنچه بر پرستاری در سال 93 گذشت رو مستند به تفسیر بیان می کنم فعلا برید تا عمو نوروز بیدار نشده کاراتونو انجام بدید

1-سوال اول کاملا غیر علمی است؛اینکه ادعا میکنند کاملا موفق است آیا یک تحقیق علمی و از طرف یک یا چند گروه آزاد درباره ی موفقیت این طرح انجام شده است؟ در مورد موضوع بعدی هم همی نطور: بر چه اساسی می گوییید که قطعا شکست این طرح به قهقرا رفتن نظام سلامت است؟ بر اساس کدام شواهد و قراین و تحقیقات علمی می گویید چنین حرفی را؟

اما قبل از اجرای هر طرحی ابتدا برنامه ها ، راهکارها و ورشهای یک برنامه اعلام می شود و افر اد موافق و مخالف و کارشناسان خبره و افرادی که تجربی در این زمینه ها کار کرده یا قلم زده یا تحقیق کرده اند آن را ازتمام جوانب بررسی می کنند.

آیا اگر ما بتوانیم ویزیت چهل تا شصت بیمار را در یک ساعت انجام دهیم موفقیت است؟

 چون در حال حاضر تنها ملاک و معیار موفقیت این طرح کاهش واریزی مستقیم مردم به صندوق بیمارستانهاست که خود جای حرف بسیار دارد اما به فرض که چنین باشد، آیا این معیار مناسبی برای سنجش موفقیت یا عدم موفقیت یک طرح به این بزرگی و مهمی است؟

ضمن اینکه تکیه بر رضایتی که از روی تبلیغات است و نه واقعیتها نمی تواند معیار مناسبی باشد. برای این ادعا از خود وزیر مدد می گیرم که در جشن روز پرستار روز دوم اسفند در سالن امام علی (ع) فرمودند: در روستایی در بوشهر (البته ایشان نام بردند وبنده خاطرم نیست) که نه درمانگاه دارند و نه پزشک و پرستار و.... برای اجرای طرح تحول از من بسیار سپاسگزاری کردند!!!!!

بنده همانجا هم گفتم و باز می گویم که مردم آن روستا این امکانات را نداشتند ولی تلویزیون و رادیو دارند و فکر می کنند که هر چه از این رسانه ها اعلام می شود همان هم عملی می گردد!!!!!رضایت بقیه ی مردم هم از بی اطلاعی از واقعیتهاست.

پاسخ حرفهای ایشان در حرفهایشان وجود دارد: کمبود نیروی انسانی ، اشکال بیمه ها ، عدم ثبات بودجه، و عدم وجود سخت افزارهای بیمارستانی و عدم توزیع عادلانه ی آن . اینها زیرساختهای نظام سلامتند. بنابر این واضح است که دولت و واضحا وزارت بهداشت بی برنامه و بدون اولویت اولین کار را بر افزودن درآمد کسانی گذاشت که از قبل هم ججزو متمولین جامعه بودند و اینک با این افزایش اختلاف طبقاتی بسیار بیشتر خواهد شد.

علیرغم ادعاهای این دوستان و افرادی چون رییس دانشگاه علوم پزشکی تهران که مدعی هستند کارنه و دریافتی پزشکان متوسط  پنج میلیون است ،اسنادی موجود است که بالای سی میلیون می باشد.

قبل از اجرای یک برنامه و گران کردن یک کالا باید زمینه هایش را فراهم کرد، نه اینکه یک شبه اعلام و اجرا نمود.

2-در بخشی اشاره داشته اند که امسال در مجلس قوانین بسیاری مصوب شده ولی اجرا نمی شود و کشی هم بازخواست نمی گردد!!!!

جل الخالق!! خوب برادر من! اولینش خود شمایید که قوانین حوزه ی سلامت را اجرا نمی کنید! نمونه اش همین قانون ارتقای بهره وری کارکنان بالینی و یا قانون تعرفه گذاری خدمات پرستاری، بعد خودتان منتقد هم هستید!!!!!

3-اگر واقعا شما درست می فرمایید بر خلاف آنچه که ما میبینیم و اسنادش در حسابداریهای بیمارستانها موجود است و البته در اختیار ماهم هست، اجازه بدهید اسناد حسابداریهای بیمارستانها بررسی و منتشر شود.

ما آذریها مثلی داریم که می گوییم دروغگو تا منزلش.....

خوب یا شما نمی دانید یا بعضیها دروغ می گویند. با این کار همه چیز روشن می شود.

4-همین که می خواهید به حرکت صنفی پرستارن انگ دیگر بچسبانید جای سوال دارد، آیا خواسته پرستاران خلاف شرع و خلاف عرف و خلاف منطق و عقل و علم است؟ نه ما و نه شما در جایگاهی نیستیم که بگوییم این قانون مجلس اجرا بشود یا نشود. شما مجری قوانین مصوب مجلس هستید، حال گیریم عده ای سالها خلاف کرده اند یا سر پرستاران کلاه گذاشته اند آیا دلیل خوبی است که شما هم از زیر بار اجرای قانون در بروید و جای جواب منطقی دادن با انگ زدن و مارکدار کردن یک خواسته ی صنفی واضح و آشکار، سعی در ایجاد  جوی ملتهب  کنید؟

آخر من پرستار چه نانی داشته ام که در مخالف خوانی باشد؟ اصلا مگر من پرستار مخالف خوانم؟ مگر زیر بار هر دستوری نرفته ام؟ مگر تمام و کمال کارهای به عهده نهاده را انجام نداده ام؟ مگر چند برابر توان و چند برابر پایینترین سطح استانداردها کار نکرده ام و نمی کنم؟

خواستن حق و حقوق و اجرای قانون مجلس بی اطلاعی است؟ ضمن اینکه رویکرد وزارت بهداشت در حرف هر چه باشد در عمل و در نتیجه به سمت ایجاد اختلاف بیشتر طبقاتی است.

مگر پیش از طرح تحول پزشکان جزو قشر کم درآمد بودند؟ البته نوش جانشان و گوارای وجودشان! ما با این مشکلی نداریم اما به شرطی که بر اساس  یک معیار و ملاکی منطقی حق مارا هم پرداخت کنید.انگ زدن به مخالفین به دلیل نداشتن پاسخ مناسب است . ما پرستاران با کسی مشکل نداریم و از طرف خودمان حرف می زنیم. شما قانون را عادلانه اجرا کنید ما برای همیشه روزه ی سکوت می گیریم.

5-در زمینه ی بیمه های تکمیلی واقعا متعجبم از پاسختان! تمام بیمه های تکمیلی سقف دارند و اصلا وارد ریز هزینه ها نمی شوند. به نفع این بیمه هاست که با مراکز دولتی کار کنند چرا که هزینه ی تمام شده ی درمان در مراکز دولتی بین یک چهام تا یک هشتم مراکز خصوصی است.  وقتی بیمه ی ای سقف دارد برایش چه فرقی می کند که هر کا چه مبلغی باشد؟

6- شما به جای  تعریف کا در بخش خصوصی 4 برابر دولتی بیاد کا را یکسان اعمال کنید، برای یک پزشک تفاوتی ندارد که یک کار را در چه مرکزی انجام می دهد؟برای بیمار هم فرق ندارد. کا بیاد ثابت باشد و تنها تفاوت در هتلینگ است. خوب اگر تمام استانداردها ی هتلینگ بیمارستانها از جله فضای فیزیکی و نیروی انسانی رعایت شود بیمارستان را درجه ی یک اعلام و هتلینگ آن را چند برابر اعلام کنید، اما تعرفه ی مثلا آپاندیسیت اگر در بیمارستان دولتی 100 باشد در خصوصی می شود لااقل 400 ، خوب جراح همان و تکنیک همان و .... چرا نعرفه متفاوت است؟

اگر تعرفه ها برابر باشد مشکل زیر میزی و بردن بیماران به مراکز خصوصی و ... حل می شود.اما با احترام به شما می گویم این معترضین نیشتند که منافعشان را با اجرای طرح تحول در خطر می بینند بلکه شما تصمیم گیرندگان مالکان مراکز خصوصی هستید و در برنامه ریزی هوای خود را دارید......

7- لطفا درآمد مشروع را تعریف کنید و بعد ادعا بفرمایید، چقدر سود در یک سرمایه گذاری مشروع است؟ خیلی مسایل در این زمینه می توان دمستند و اثبات شده مطرح شود اما شما آینه ای فرا روی خود بگذارید و بیاندیشید....

البته اصولا انسان رفتار خود را درست می داند. راننده تاکسیی که وسط خیابان مسافر سوار و پیاده می کند به راننده ای که یک ذره ماشینش در خیابان است خرده میگیرد و فحش می دهد...

8- ادعای حل شدن مشکل زیر میزی هم از آن ادعاهای بند یک است. تا زمانی که مبلغ یا تعداد کا در مراکز مختلف (مثلا خصوصی و دولتی) متفاوت باشد این مشکل حل نمی شود. آن آینه را یادتان نرود.

9- در مراکز خود وزارت بهداشت مگر برای هر بیمار چقدر وقت می گذارند؟  در هر ساعت چند بیمار ویزیت می شود و چند بیمار باید ویزیت شود؟ پس اگر همه چیز تقصیر دیگران است شما چرا دنبال نقش حاکمیتی هستید؟ پس نقش نظارتی وزارت بهداشت کجاست؟

البته درباره ی مسایل پزشکان بنده چیزی نمی گویم که متهم نشوم اما این مسایل واضح است. پزشکی که در نظام پزشکی است خودش هم مطب دارد و بیمارستان می رود و ... خودش هم به همان روال مریض میبیند. حتی از مریض فشار خونی یک فشار خون نمی کگیرند ................

دست روی دلم که بگذاری خون فواره  می زند...

10- اما کاش اوضاع همینطور بود که شما می گویید. شما چیزی که در ذهنتان است می فرمایید و در عمل اینطور اجرا نمی شود...

این را راحت با مراجعه به چند مرکز می توان دریافت. در بیمارستانی مثل میلاد بیمار روزها روی صندلی یا برانکارد و تخت اورژانس می ماند...

البته وضع مراکزی چون حضرت رسول و امام خمینی و...هم بهتر نیست....

شما نقش ایوانتان را بسازید و بدان افتخار کنید، بگذارید خانه از پای بست فرو بریزد....

اما حرف آخر بی شماره:

ما نه منافعی داریم که به خطر افتاده باشد یا با منفی خوانی در رسانه ها باشیم. ما از کار کردن در دو مرکز و راهپیمایی بین این مراکز و منزل فرصت نمی کنیم بدانیم اصلا منفعت چیست. ما دنبال پراید می دویم و همکارمام بی ام و...

البته ما حسود ایشان نیستیم اما وقتی دهانمان را می بندیم که قانون محوری حاکم باشد وقوانین حوزه ی پرستاری اجرایی گردد. ما جز قانو چیزی نمی خواهیم.....

باور کنید!....

هر روز بر تاسفهایی که می خوریم وباید بخوریم افزوده می شود. وهر روز تعداد دلایلی که دیگر نباید در پرستاری بمانم اضافه می شود، اما من مرد فرار نیستم افسوس!!!!!!

خروجی جلسه ی اخیر شورای عالی والبته ادبیات حاکم بر جلسه که توسط افراد بسیاری از اعضا تایید شد جای حرف برای حذف این افراد نمی گذارد.

جناب مثلا دکتر عباس زاده ی نا عزیز! استحمار آگاهی سازی درباره ی مسایل و قوانین جاری کشوری که عده ای عرضه ی پیگیری و اجرایی کردنش را نداشته اند نیست! استحمار لباس میش پوشیدن و گرگ بودن است، استحمار گرفتن رای از پرستاران و ایستادن مقابل خواسته های ایشان است. استحمار این است که در جلسه ی بازرسی ریاست جمهوری مقابل افزایش کارانه ی پرستاران گارد بگیری و بگویی کارنه ی چند میلیونی پرستاران غیر منطقی است. استحمار سوئ استفاده از رای پرستاران و بالا کشیدن خود از طرق غیر توانمندی و فخر فروشی به پلکانهای ترقی است. استحمار ناآگاهی کسانی از وضع موکلین خود است. استحمار حال و روز این روزهای عده ای است که هنوز قادر به درک جو موجود نیستند. استحمار بسیار در این وادی گستره دارد.

استحمار، داعشی و صهیونیست خواندن پرستارانی است که از بیگاری و کار بسیار و رفتن پولش به جیب دیگران خسته شده اند و بانگ عدالت خواهی سر داده اند است.

مدرک شخصیت و فهم نمی آورد و بی مدرکی نادانی و نفهمی!!! چگونه به خود اجازه می دهید که چنین الفاظی را درباره ی ولی نعمتهای خود به کار ببرید؟

آیا از این بدتر استحمار داریم؟

خانم سالمی نسبتا! شاید!نمیدانم ،محترم یا نامحترم! جهالت خواستن حق و حقوق نیست، جهالت ندانستن است نه دانستن! اما چون این دانستن به منافع افرادی آسیب می زند به جهالت تعبیر می شود. اینکه ما بدانیم چه حق و حقوقی داریم جهالت است؟

آیا هر کس حق خواهی کند صهیونیست است و رهبرش نتانیاهو؟ پس فلسطینیها از هر اسراییلیی صهیونیست ترند و....

این چه منطقی است که شما ها دارید؟

وااای بر ما که سالهای سال مسئولیت صنفمان را به چه کسانی داده ایم؟ واای بر ما که گمان می کردیم شما از مایید و با مایید، اما این سال سال پر فروغی است و ما در ابتدای بنیانگذاری پرستاری نوین در ایران هستیم.

پرستازی در ایران به لطف شما دانشمندان این عرصه تبدیل به شغلی نازل و بی ارزش شده است، نه شرح وظایفی مشخص دارد نه جایگاهی معین! نه ارزشی در جامعه دارد نه ارج و غربی در سیستم درمان! جایگاه امروز پرستاری دستپخت عالمانه ی شماهاست و اگر علم این است پس بگذارید ما غرق در جهالت باشیم!!

شما چرا فکر می کنید که پرستاری دوشقه شده است؟ مگر می شود پرستار باشی و نخواهی حق و حقوقت را کامل بدهند؟ مگر می شود پرستار باشی و جایگاه واقعی شغلت را نخواهی؟ مگر می شود پرستار باشی و رضایت دهی که دستمزد کار تو را کسی دیگر بگیرد؟ مگر می شود پرستار باشی و این همه تبعیضها را ببینی و نخواهی که اوضاع اصلاح شود؟ گمان نکنید که پرستاران ساکت ناراضی نیستند، بلکه این همکاران به دلیل عملکردهای شماها نا امیدند ، نا امید! گمان نکنید که باشند کسانی که از رفتارهای علمانه ی شما که به نانجاریهای ظالمانه منجر شده راضی باشند، این دوستان و همکاران با کوچکترین جرقه ای بر خواهند خواست، آن روز دیری نخواهد پایید که برسد.

واقعا از خودم خجالت می کشم که چرا این همه سال! پرچم را دست شما ها داده ایم؟ شما که خود باید به آگاهی پرستاران کمک می کردید اینک این آگاهی را استحمار می نامید و جهالت و داعشی و  صهیونیست و ....

شما با این رفتارها پرستاری را به بد مسیری می کشانید مواظب باشید، شمشیر ظلم دولبه دارد، ظالم و مظلوم را زخمی می کند! مراقب باشید که روز حسابی در پیش خواهد بود، زور ما به شما نرسد که با زور ما بزرگ شدید و تبر گشتید زور آن بالایی می رسد.

پرستاری یکپارچه و متحد تا گرفتن تمام حق و حقوقش بر پای خواهد ایستاد و با انتخابت جدید کار تمام نمی شود. منبعد تمام منتخبین در تمام هیاتها تحت نظارت پرستاران خواهند بود و نیز تمام تشکلها!

نمی دانیم در این نابسامانیها غم زمانه خوریم یا به زخمهای خود زده مرهم بگذاریم؟ بگذار این زخمها چرکی شود و بوی تعفن فضای آلوده به ریا و دورویی برخی را ببرد که بوی تعفن از بوی ریا مطبوعتر است...........

چگونه می شود اینجا بهار را حس کرد؟           و بوی سرخ درخت انار را حس کرد؟

سوار از نفس افتاد و اسب از تگ ماند               دمی که سردی دست سوار را حس کرد.....

در یک سال اخیر و دقیقا بعد از شروع طرح تحول سلامت که در واقع طرح تحول زیالی این مقوله از جنبه های مختلف بود و هیچ تغییری در کیفیتها نداشت پرستاران این کشور شروع به اعتراض به تغییرات بی حساب و کتاب و نادیده گرفته شدن بزرگترین گزوه سلامت کشور یعنی پرستاران شدند.
قطعا هیچ تحولی بدون تغییرات بنیادی در ساختار سخت افزاری و نرم افزاری توامان یا جدا اتفاق نمی افتد. در تغییرات اعمال شده نیروی انسانی در هر سیستمی اهمیت ویژه ای دارد و گفتن این حرفها تکرار واضحات است.
اما سوال در این است که پرستاران واقعا از چه چیزی ناراحت هستند؟ چرا نارضایتی پرستاران توسط وزارت بهداشت مورد بررسی و رسیدگی قرار نمی گیرد؟
در درمان بیماریها ابتدا باید موارد اوژانسی را مورد توجه قرار دهیم ، البته این مورد در تمام برنامه ریزیها باید لحاظ شود،تا برنامه ریزی روی اصول و حداکثر بازدهی پیش برود.مثلا برای احداث یک ساختمان نمی توان اول سقف را ساخت،اما در برنامه ریزی اخیر وزارت بهداشت فوری ترین نیازهای سیستم درمان نادیده گرفته شد وبا تزریق پول از جیب مردم به این سیستم و هزینه کردن از نام مردم محوری برنامه ها عملا کاری در جهت بهبود وضعیت درمان مردم صورت نگرفت.
مردم اولویت اولشان پرداخت نبوده و نیست، مثل این است که مغازه ای جنس معیوب یا تاریخ گذشته را به مشتری بدهد و بگوید ارزان دادم!! آیا این ارزان فروشی است ؟
از طرفی منظور از مردم چه کسانی هستند؟ اگر طرحی چند درصد از جامعه را تحت پوشش قرار دهد می گوییم مردم بهره مند شدند؟
طبق آمار اعلام شده ی تامین اجتماعی:
4/ بر اساس اعلام دفتر آمار ومحاسبات اقتصادی واجتماعی سازمان تأمین اجتماعی، تا پایان شهریور سالجاری، ۳۹ میلیون و۶۰۵ هزار و۵۱۴ نفر از جمعیت کشور تحت پوشش سازمان تأمین اجتماعی بوده‌اند که در مقایسه با دوره مشابه سال قبل از آن، ۷/۳ رشد داشته است.

از مجموع این تعداد، ۳۴ میلیون و۵۹۶ هزار و ۷۲۵ نفر بیمه شده و۵ میلیون و۸ هزار و۷۸۹ نفر مستمری بگیر بوده‌اند که تعداد بیمه شدگان ومستمری بگیران در مقایسه با مدت مشابه سال قبل از آن به ترتیب ۲/۳ و۱/۷ درصد افزایش داشته است.
که این تعداد باغ بر 50%افراد جامعه هستند. طبق آمار وزارت بهداشت افراد فاقد بیمه ده و طبق اعلام سازمان تامین اجتماعی افراد فاقد بیمه یازده میلیون نفر اعلام شده است.
بیمه شده های نیروهای مسلح نیز حدود دو میلیون نفر اعلام شده اند و با سایر بیمه ها ماتنند بیمه ی بانکها و شرکت آبو فاضلاب و ...حدود ده درصد جامعه می شوند.
یعنی 50% تامین اجتماعی، حدود 13% فاقد بیمه و10%بیمه های مختلف که جمعا می شود 73% وباقیمانده ی مردم می شود 27%که البته این اعداد با در نظر گرفتن حداقلها به دست می آید.
هدف از این آمارها این بود که همه بدانند کاهش مبلغ ریالی فقط شامل بیمه شده های خدمات درمانی در مراکز دولتی میشود ، و حالا خودتان حساب کنید که از این 27%چند درصد بستری می شوند .و چند درصد به مراکز دولتی مراجعه می کنند؟ .
یعنی اگر دولت به جای حذف یارانه های مردم و پرداختن آن به  وزارت بهداشت که به جیب عده ی خاصی ریخته شود، این پول را به حساب بیمه شده های خدمات درمانی که اگر 30% جامعه هم حساب کنیم حدود 24 میلیون نفر می شوند نفری 460 هزار تومان می شد که البته این فقط یک محاسبه است و  نه پیشنهاد.البته همه ی بیمه شده ها شامل این مبلغ نمی شدند و اگر این ده هزار میلیارد را در یک صندوقی حفظ می کرد و اختلاف پرداخت بین 25% تا 6% یعنی 19% هزینه ها را پرداخت می کرد همین ده هزار میلیارد سالهای سال کفاف کاهش هزینه های را می داد که البته این اعداد و ارقام کاملا قابل محاسبه در صورت صدور مجوز است.
هدف از این آمار و ارقام اثبات ساده ی خطای مسیر رفته شده است و از هر جای ضرر برگردی  منفعت است. متاسفانه در گام سوم طرح تحول به یکباره تعرفه ها ی پزشکی افزایش چشمگیری کرد  و پرداخت از جیب مردم را به همان روال قبل برگرداند.
از این مقدمه که بگذریم باید عرض کنم که پرستاران به عنوان تنها وکلای بیماران که مسایل را از نزدیک می بینند و لمس می کنند از این اوضاع برآشفتند.
من خودم به عنوان پرستار اورژانس میبینم که چگونه مردم فزندشان، پدرشان ، مادرشان و در کل بیمارشان را از این بیمارستان به آن بیمارستان دنبال تخت می گردند. تختهای ویژه که کیمیاست و پیدا نمی شود. اینها ادعای پوچ نیست و سرزده سرزدن به اورژانسهای مراکز مختلف درمانی دولتی و تامین اجتماعی همه چیز را مشخص می کند. مراکز درمانی به امکانات مجهز نیستند و بیماران باید برای سونوگرافی ساده یا به مراکز خصوصی مراجعه کنند یا ماهها در نوبت بمانند!!!حالا سی تی اسکن و ام آر آی و اسکن قلب و ...که جای خود دارد.
از طرفی طبق ارسال قبلی و آمار و ارقام ارائه شده استاندارد پرستار به بیمار بسیار پایین و در حدود 4/ پرستاربه یک بیمار است.
تختهای بیمارستانی اغلب کهنه و مستعملند . بیماران در درب ورودی مراکز از حداقل تجهیزات حمل و نقل محرومند و ضمنا با توجه به نبود نیروی کمک مانند بیماربران در درب ورودی مراکز خودشان باید بیمارانی را که شاید در حین حمل و نقل اشتباه آسیبهای جبران ناپذیر ببینند جابجا کنند.در مراکز با وجود کمبود شدید پرستار بار کارهای اضافه ی بسیاری بدون افزایش نیرو بر دوش پرستاران نهاده می شود و متاسفانه تامین معیشت باعث شده اغلب پرستاران در دو مرکز کار کنند که ساعت کاری را به طور متوسط به پانصد ساعت در ماه می رساند.
کیفیت ویزیتها بسیار پایین است و پزشک فرصت نمی کند حتی یک علایم حیاتی از بیمارش کنترل کند که از اصول اولیه ی ویزیت است. وی باید در یک ساعت حد اکثر ده تا داوزده بیمار (پزشک عمومی) و 8 تا 10 بیمار (پزشک متخصص)ویزیت کند ، اما اگر اینگونه باشد با توجه به فرصت کم پزشکان محترمبرای حضور در درمانگاهها روز بیس بیمار هم ویزیت نمی شود. در کل من شمه ای از مشکلات را بر شمردم تا یک وجدان با انصاف بیاید و اولویتهای سیستم درمان را تعیین کند و ببینیم که افزایش تعرفه های پزشکی اولویت چندم این مقوله است و می تواند باشد؟
اما مردم بدانند که ما پرستاران وکلای بیماران هستیم و از حقوق بیماران در سیستم درمان دفاع می کنیم. اگر کتک می خوریم بابت همین دفاع است.اگر داد میزنیم ، اگر به خیابانها و مقابل نهاد ریاست جمهوری می رویم ، اگر مقابل خانه ی ملت می رویم  اگر می خواهیم که عدالت در سیستم درمان رعایت شود همه به خاطر دفاع از حقوق مردم است.
ما می گوییم مردم کالای مرغوب ببرند قیمتش اولویت اول نیست.گرچه با همین قیمتهای قبلی و برنامه ی درست می توانستیم بر کیفیت بیافزاییم.
اما این مهم وقتی رخ می دهد که قانونگذار و مجری و ناظر یک نفر نباشد.
حرف به درازا کشید اما  درد بسیار است و به گفتن نمی آید.
گوش اگر گوش تو و ناله اگر ناله ی ما
آنچه البته به جایی نرسد فریاد است....

محمود عمیدی- پرستار